افراد مبتلا به اوتيسم در دنياى خود تنها مانده اند،  بى تفاوت به نظر مى رسند، ناتوان ازايجاد و پيشبرد روابط عاطفى با ديگران هستند و اغلب قادر به درك افكار، احساسات ونيازهاى ديگران نمى باشند.

اوتيسم يك اختلال تكاملى است كه بر حيطه هاى مختلف تعاملات اجتماعى، مهارت هاى ارتباطى، ارتباط كلامى و غيركلامى تأثير مى گذارد. اختلال در تعاملات اجتماعى به صورت تماس چشمى خفيف، بى تفاوتى و روابط شخصى محدود، ناديده گرفتن ديگران وعدم بروز واكنش هاى محبت آميز مشخص مى شود. اختلال در مهارت هاى ارتباطى نيزبه صورت تأخير يا فقدان تكلم، ناتوانى در شروع گفت وگو، تكرار كلمات و عبارات به صورت كليشه اى و به كارگيرى نامناسب آنها بدون درك مفاهيم نمود مى يابد. همچنين رفتارها، فعاليت ها و علايق آنها كليشه اى، تكرارى و محدود است. آداب خاصى را رعايت مى كنند (مثلاً غذاهاى خاصى مى خورند) به دور خود مى چرخند. از چرخاندن اشيا و حركات چرخشى لذت مى برند. حركات تكرارى در بدن دارند. مثل تكان دادن دست ها (مانند بال زدن)، جلو و عقب رفتن مكرر، ضربه به سر و صورت تكرارى و مداوم.
علائم اين اختلال معمولاً در سه سال اول زندگى بروز مى كنند. علت اصلى آن شناخته  نشده است و در پسران شايع تر از دختران است. اين اختلال به صورت يك طيف است. حدود دو سوم كودكان مبتلا به اوتيسم درجاتى از عقب ماندگى را نشان مى دهند، قادر به تكلم نيستند و علائمى به صورت خودآزارى و ديگرآزارى نشان مى دهند. گروهى ديگر بهره هوشى نرمال دارند و در بعضى زمينه ها (مانند نقاشى) بسيار توانا هستند.

علائم هشدار
در صورت مشاهده اين علائم در كودك خود براى ارزيابى بيشتر به پزشك متخصص مراجعه كنيد:
۱. كودك تا ۶ ماهگى لبخند نزده يا در چهره اش حالتى از هيجان و بيان احساسات ديده نمى شود.
۲. تا ۱۲ ماهگى غان و غون نكرده است.
۳. تا ۱۶ ماهگى كلمه اى به زبان نياورده است.
۴. تا ۲۴ ماهگى عبارات معنى دار دو كلمه اى به كار نبرده است

۵. در هر سنى، توانايى هاى قبلى خود (مهارت هاى اجتماعى، تكلم و...) را از دست داده است. اغلب والدين در سنين ۱۴ تا ۱۵ ماهگى متوجه مشكلى در كودك خود مى شوند اما معمولاً منتظرند به اين اميد كه با رشد كودك شرايط تغيير كند.

محققان اعلام كردند واكنش نشان ندادن كودكان يك ساله به شنيدن نام خود، مي‌تواند نشانه هشداردهنده اي از اوتيسم و يا ديگر مشكلات مربوط به رشد آنان باشد

به گزارش روز سه شنبه پايگاه اينترنتي رويترز، به اعتقاد پژوهشگران دانشگاه كاليفرنيا شناسايي زودهنگام اوتيسم انجام اقداماتي در رابطه با اين مشكل را ميسر مي‌سازد كه اين اقدامات نويد نتايج مثبتي را مي‌دهند.

در اين تحقيق كه نتايج آن در شماره آوريل نشريه "‪Adolescent Medicine‬ ‪ "Archives of Pediatrics and‬به چاپ رسيده است، ‪ ۱۰۱‬كودك يك ساله را كه خواهر يا برادرشان اوتيسم داشته و در خطر ابتلا به اين بيماري بودند، مورد بررسي قرار دادند. دانشمندان اين كودكان را با ‪ ۴۶‬كودك هم سن كه در معرض خطر ابتلا به اين اختلال ذهني قرار نداشتند، مورد مقايسه قرار دادند.

پژوهشگران در اين تحقيق ضمن سرگرم كردن كودكان با يك اسباب‌بازي كوچك، آنها را با صداي رسا و واضح صدا كردند. بر اساس اين تحقيق، همه كودكان در گروه كم خطر پس از يك يا دوبار صدا زدن، از خود واكنش نشان دادند اما اين درصد در كودكان گروه پر خطر ‪ ۸۶‬درصد بود.

پس از دو سال تحقيق، دانشمندان دريافتند سه چهارم كودكاني كه در سن دوازده ماهگي نسبت به اسم خود واكنش نشان نداده بودند، در سن دو سالگي دچار مشكلات مربوط به رشد بودند.

اوتيسم يك اختلال پيچيده مغزي است كه در توانايي فرد براي گفتگو و برقراري ارتباط با ديگران اختلال ايجاد مي‌كند.

در اين گزارش آمده است هرچند اين آزمايش تمامي كودكاني را كه درمعرض خطر مشكلات مربوط به رشد هستند، شناسايي نمي‌كند، اما اين آزمايش آسان و كم‌هزينه است و شايد پزشكان مايل باشند آن را به معاينات كلي يك سالگي كودكان بيافزايند.

آيا اميدى به درمان كودكان مبتلا به اوتيسم هست؟
نكته مهم اين است كه در صورت مشاهده هرگونه رفتار غيرطبيعى در هر سنى مراجعه به متخصص اولين قدمى است كه والدين بايد به آن بپردازند. در درجه اول روانپزشكان كودك و نوجوان و سپس روانپزشكان و روانشناسان راهنماهاى خوبى خواهند بود. بسيارى از والدين هنگامى كه تشخيص اوتيسم براى كودكشان مطرح مى شود رويكرد مناسبى ندارند. گروهى كودك خود را نزد متخصص هاى مختلف مى برند به اين اميد كه تشخيص ديگرى برايش مطرح شود. گروهى اميد و آرزويى را كه براى كودكشان داشتند نقش بر آب مى بينند و از هرگونه اقدامى نااميد مى شوند. گروهى مشكلات فرزندشان را انكار مى كنند و به اميد علاج فورى هستند. امروزه بيش از هر زمان ديگرى مى توان به كودكان مبتلا به اوتيسم كمك كرد. مداخله زودرس شامل آموزش هاى ويژه و خدمات توانبخشی (گفتار درمانی - کار درمانی )، حمايت خانواده و در بعضى موارد درمان دارويى به بسيارى از كودكان مبتلا به اوتيسم در رسيدن به تجربه زندگى هرچه طبيعى تر كمك خواهند كرد. برنامه هاى آموزشى ويژه مى توانند ظرفيت كودكان را در يادگيرى، برقرارى ارتباط با ديگران و تعاملات اجتماعى افزايش دهد و همزمان مى تواند شدت رفتارهاى مخرب را كاهش دهد. درمان دارويى نيز در كاهش شدت علائم مؤثر است.

امروز اميد زيادى به پيشرفت كودكانى است كه درمان مناسب و مؤثرى گرفته اند حتى بسيارى از كودكانى كه از نظر ذهنى، عقب افتاده اند در انجام كارهاى مشخصى مثل پوشيدن لباس و فعاليت هايى نظير آشپزى و... مهارت هايى را كسب خواهند كرد. گروهى ديگر مهارت هاى تحصيلى مانند خواندن، نوشتن، محاسبات ساده را به دست خواهند آورد. بعضى دبيرستان را تمام مى كنند و گروهى نيز به دانشگاه مى روند. گروهى از كودكان مبتلا به اوتيسم نيز كه در زمينه هايى مانند نقاشى، موسيقى، انجام محاسبات و... توانايى خاصى دارند، حتى بسيار بيشتر از افراد طبيعى، پيشرفت هاى چشمگيرى نشان مى دهند.
نكته مهم شروع هرچه سريع تر مداخلات درمانى است. اما نكته مهم تر اين است كه هيچگاه براى شروع درمان دير نيست.